Euskarabidea-Euskararen Nafar Institutuak webgune berria aurkeztu du, euskararen sustapena, ikerketa linguistiko eta soziolinguistikoa, prestakuntza eta aholkularitza esparruan tresna lagungarria izan dadin.

Frantsestua naiz, ezkontza bidez. Beraz, gure etxean egunero erabiltzen dugu Michel de Montaigneren hizkuntza. Nik ez dut frantsesari balio erantsirik bilatzen ibili beharrik, erabiltzen dudalako balio baitit. Hil zen arte, gure txakur maitea ere katalan-frantses animalia elebiduna izan zen. Sekula ez genuen gaizki-ulertze soziolinguistikorik izan berarekin. Hitz egiten genionean, itxuraz, ondo ulertzen gintuen, gure familiaren elebitasunagatik kexurik egin gabe. Pentsatzen dut bizi izan zen hamalau urteetan gaztelania ere ulertuko zuela, Valentzian, logikoa denez, Cervantesen hizkuntza ingurumenean dagoen edozein birus bezala ikasten baita: kutsatuta.

Azkenaldian, berriro ere, maiz samar darabilt esku artean hizkuntza-paisaiaren kontzeptua. Berriro ere diot, berria ez delako. Udaletan euskarako teknikari lanetan urte batzuk daramatzagunoi, aspaldiko txostenei hautsa kenduko bagenie, idatzitako lehendabiziko paperetan azalduko litzaiguke «paisaje linguistikoa euskalduntzea» gisako asmo onen bat.

Enpresen berrikuntza eta lehiakortasuna hobetzeko informazio saio bat egin dute, euskararen esparruan lanean ari diren enpresentzat, Gipuzkoako Foru Aldundiko Euskara Zuzendaritzak eta Berrikuntza eta Jakintzaren Sustapen Zuzendaritzak.

«Prepárate para ganar», «Tienes mucho que ganar», «¿Sabes lo que te pierdes por no saber euskara?» Horrelakoak izan dira azken zazpi-zortzi urte hauetan Hernaniko Udalak erabili dituen lema nagusiak, herritarrak euskaltegietara hurbil daitezen.

Gaur egungo hezkuntza-testuinguruan, ikasketa-helburuen asmoa ikasleak hiru hizkuntza edo gehiago erabiltzeko gai izatea da. Hala ere, harrigarri samarra da hezkuntza-politikek, irakasleen prestakuntzak eta ikastetxeetako hezkuntza-egitasmoek faktore psikosozialei jaramon gehiago ez egitea, faktore horiek erabakigarriak baitira hizkuntza bat ikasterakoan eta batez ere haren erabilera eraginkor bat egiterakoan.

Euskal literatura purismoak kutsaturik zegoen garaian, eleberri harrigarri bat idatzi zuen 1955ean Irungo botikari Jose Antonio Loidi Bizkarrondok Hamabost egun Urgain'en polizia eleberria. Euskaltzaindiak antolatutako lehiaketan aipamen berezia jaso zuen, botikari hark zerabilen euskara herrikoia eta biziagatik.

2008ko urtarriletik aurrera, lerro hauek sinatzen dituenak harremanak izan ditu Europako Batzordearekin, katalana Erasmus hitzkuntza-ikastaro trinkoetan (EILC) eskaintzen diren hizkuntzen zerrendan sar dadin.

Tarte hau baliatu nahiko nuke zenbait komunikabidek (eta manifesturen batek) "hizkuntza komuna" kontzeptuaz egiten duten erabilerari buruz hitz egiteko, eta, bide batez, erabilera hori politikoki baldintzatua eta gaiztoa iruditzen zaidala aipatzeko. Espainiar komunikabideen zurrunbiloaren erdian egiten ari naiz hausnarketa hau, horiek berak Hizkuntza komunaren aldeko manifestuaren aldeko propaganda argi eta garbi egiten ari diren unean. Manifestu horretan, trantsizio demokratikoa hasi zenetik lehenbiziko aldiz, hizkuntza hierarkia bat ezartzeko nahia adierazten da inongo lotsarik gabe. Hierarkia horren arabera, gaztelania edo espainiera da Espainiako estatuko biztanleen nahitaezko hizkuntza, eta bazter uzteko moduko gehigarriak besterik ez dira gainerako hizkuntza ofizialak (galiziera, euskara eta katalana). Argi adierazi dute Savaterrek eta beste batzuek: espazio publikoa espainierak bete behar du zeharo, eta gainerako hizkuntzak bazter uzteko modukoak dira. Nolanahi ere, gaur egungo elebakarrek elebakar izaten jarraitzeko eskubidea dutela aldarrikatu dute. Gainera, era guztietako oztopoak ikusten dituzte etorkinen gizarteratze soziolinguistikoa katalanez edo euskaraz izateko.

Soziolinguistika Klusterrak euskara teknikarien prestakuntza beharren azterlan bat egin berri du. Segidan, lan horren aurkezpen laburra duzue.